شاعران قرن چهارم

برای انسانی که قانع است

 حتی یک گل هم میتواند بهار باشد

۸-  ابو اسحق جویباری

ابواسحق ابراهیم بن محمد البخاری الجویباری

بنابر روایت عوفی زرگری استاد و شاعری کامل بود

و از غزل لطیفی که عوفی بدو نسبت داده لطف

طبع و مهارتش درین نوع از شعر آشکار می شود

و آن غزل این است :

 

به ابر پنهان کرد آفتاب تابان را

به سبزه بنهفت آن لاله برگ خندان را

به روی هر دو مهش بر دو شاخ ریحان بود

به شاخ مورد* بپیوست شاخ ریحان را

بتی که خسته دلان را به بوسه درمانست

دریغ دارد ازین درد دیده درمان را

به ابر نیسان مانم کنون من از غم او

سزد که صنعت خوبست ابر نیسان را

بیک گذر که سحر گاه بر گلستان کرد

بهشت کرد سراسر همه گلستان را

 

پ.ن:

غزلی عاشقانه تر بنویس ! در هوایی که سخت طوفانیست

آفتابی دگر نمی تابد ، ماهِ من ، پشت ابر ، پنهانیست

غزلی عاشقانه تر بنویس! از همان حسرتی که داغم زد

پشت این میله های فرسوده ، یک عقاب بزرگ زندانیست

غزلی عاشقانه تر بنویس ! بنویس از گذشت از ایثار

بنویس : ای پسر نرو بیرون ؛ حکمتی در هوای بارانیست !

خانه امن است و بوی نان جاری ، دست هایت حنایی و لرزان

چادرت باغ اطلسی و عسل _ خنده هایت شروع مهمانیست ...

اندکی از عبور را دیدم ، رد شدن را چه دیر فهمیدم

مادرم در نماز شب هایش ، قاری لحظه های قرآنیست

آن قَدَر هست گفتن از تو مدام ، که مجال دوباره ای باید

واژه در ظرف شعر شرمنده ، غزل از گفتن تو حیرانیست

*

هر کسی می رسید می نالید ، گفتگوها چقدر کوتاه اند :

« در این خانه بسته شد یعنی ؟ در این خانه روی ما وا نیست ؟»

 

25/1/1391